Thursday March 17th, 2011   |   Prawo cywilne

Cechy samodzielnego lokalu

Główną, a w zasadzie jedyną przesłanką ustanowienia odrębnej własności lokalu jest jego samodzielność. Ziszczenie się tego warunku stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali). Według utartego poglądu orzecznictwa o samodzielności lokalu można mówić wtedy, gdy lokal został wydzielony w obrębie budynku ścianami trwałymi, za które uważa się ściany o znacznej grubości, wykonane z właściwych materiałów. Nie spełniają kryterium trwałości ściany prowizoryczne, wykonane np. z dykty albo innego mało trwałego materiału. Ponadto wydzielona trwałymi ścianami izba lub zespół izb powinny być przeznaczone na stały pobyt ludzi (pokoje), który wraz z pomieszczeniami pomocniczymi (kuchnia, łazienka, przedpokój) służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, tzw. pomieszczenia przynależne (np. piwnica, strych, komórka), choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal.

Istotnym warunkiem samodzielności lokalu jest także brak w jego ścianach otworów prowadzących do innych samodzielnych lokali, w tym także drzwi, choćby nawet na stałe zamkniętych. Korzystanie z samodzielnego lokalu nie może wiązać się z koniecznością używania urządzeń znajdujących się w innym lokalu. Za dopuszczalne uważa się natomiast położenie tych urządzeń w obrębie nieruchomości wspólnej.

Zgodnie z poglądem orzecznictwa sam budynek, w którym zostaje ustanowiona odrębna własność lokali, musi być związany z gruntem na stałe. Nie może to być budynek o charakterze tymczasowym, np. barak lub szopa.

O samodzielności lokalu możemy więc mówić jedynie w razie spełnienia ww. warunków.